Milan van den Ende

Milan van den Ende krijgt eindelijk loon naar werken

Milan van den Ende weet momenteel niet hoe hij het heeft. Nauwelijks twee maanden geleden dacht de wielrenner uit Berkel er aan om met zijn sport te stoppen. Alle inspanningen die hij er in had gestopt, de ontberingen die hij had geleden, leken geen rendement op te leveren. Maar momenteel ziet de wereld er ineens heel anders voor hem uit. Heeft hij ineens drie podiumplaatsen op zijn palmares. Tweede werd hij in de zware Paardenmarktronde in Alblasserdam en tweede werd hij ook in Oostvoorne. De derde plaats werd behaald in de Omloop van Schin op Geul. 

Wat nog ontbreek is een overwinning. Wellicht dat die zaterdag tot stand kan komen in zijn woonplaats tijdens de 58ste wielerronde van Berkel. ,,Ik ben in vorm”€™, erkent Milan van den Ende. ,,En een overwinning in eigen woonplaats is iets waarvan ik als kind al heb gedroomd. Eenvoudig die droom te verwezenlijken zal het niet worden. Met deelnemers als Dylan Groenewegen, die mij in Alblasserdam net klopte en Emmanuel van Ruitenbeek heb ik geduchte tegenstanders. En in het peloton weet men inmiddels ook dat ik niet meer de krabbelaar ben van de laatste twee jaar. Men zal mij ongetwijfeld in de gaten houden”.

De ommekeer in de wielerloopbaan kwam ook voor Milan van den Ende als een donderslag bij heldere hemel. Als winnaar was hij van de junioren naar de beloften (eliterenners onder de 23 jaar) overgestapt. Het eerste seizoen ging nog goed, het vervolg was dramatisch. ,,Ik kon ineens niets meer. Het was alsof er iemand voor mij stond die me tegenhield. Als ik was wezen trainen was ik te moe om me te douchen. Natuurlijk heb ik me laten onderzoeken, maar men kon niets vinden, pas veel later bleek toch dat ik de ziekte van Pfeiffer heb gehad. Afgelopen winter heb ik veel in me geïnvesteerd. Drie maanden ben ik met Arjen de Baat in Spanje geweest. Veel kilometers gemaakt. Maar die inspanningen kwamen er niet uit. Ik kon nog niet het niveau en de uitslagen behalen die ik wenste. Dan slaat de twijfel toe. Het dieptepunt kwam in een etappewedstrijd in Frankrijk. Ik kon daar niet eens volgen. Dit zijn mijn laatste kilometers als wielrenner ging er door me heen”€™.

,,Cor Heus, mijn ploegleider bij mijn Restore heeft me er door heen gesleept”, vervolgt Milan van den Ende zijn relaas. ,,Hij zei tegen mij; ,,Ga naar huis, zet je fiets in de schuur en kijk die voorlopig niet aan. Maar volgende week moet je wel mee naar Oostenrijk, daarvoor heb ik je ingeschreven”€™.

,,Eigenlijk had ik daar helemaal geen zin in, maar ben toch mee gegaan. Het begon beroerd, maar na een uur kwam ik er doorheen. We moesten klimmen en ineens reed ik mee in de kopgroep. Jammer genoeg geen uitslag omdat ik in de afdaling ten val kwam. In de laatste etappe was ik ook mee, maar zes kilometer voor de meet reed ik lek. Het gaf echter toch vertrouwen. Vanaf die tijd ging het veel beter met mij. Nu rijd ik eindelijk de prijzen die ik me wenste. Hopelijk komt zaterdag de kers op de taart”€™.